Püf..

Öylesine ters yüz oldum ki baktığımda; karanlıklar aydınlık, aydınlıklar karanlık olmuş. En büyük aşklar sönmüş, en basitler yücelmişti. Nefretim sevgiye, kibrim cömertliğime dönüşmüştü. Yaktığım fotoğrafları asar olmuştum duvarlara. Söndürdüğüm sigaraları tekrar sarıp içime çekmiştim. Bu değişimin sebebi ben miydim, yoksa senin gidişin mi? Ya da ütülenmiş hayallerimiz mi?
Aslına bakarsan ben hep deliydim. Sen ise büyümüş numarası yapan bir çocuk. Belki de sen hep büyüktün, ben ise deliymiş gibi davranan bir akıllı… Belki de başından terstik biz. Doğumuz batı, solumuz sağ, önümüz arka, yukarımız aşağı olmuştu. Bizim olayımız farklıydı. Kaybolurdu her biri kanserli bütün parçaların, ben yine tüm gün evde seni arardım. Görmemezlikten gelmek, yalanlara peri tozu serpmek bütün sorunları kaldırır sandık. Ama sihirli değneklerimiz bu sefer ters tepti… Hayallerimizle beraber bizi de tersine çevirdi.
Hayat bütün bölümlerini hileyle geçtiğimiz bir oyunken, her attığımız adım da canımızı acıtırken, bırak gitsin tersine dönmüşken her şey…
Hatta sen üfle muma da sönsün. Gerek yok karanlıkta yanmasına, asıl aydınlığında ihtiyacın olacak ona…